W 100 % z się z nim zagadzam i polecam wszystkim czerpać z jego doświadczenia.

Wykład Scotta McNealy – współzałożyciela i byłego CEO SUN Microsystems pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

Święta prawda. pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

Historia Groupon jest krótka aczkolwiek niesamowita. Pierwsze kupony promocyjne sprzedał w październiku 2008 w Chicago, a dziś jest już to globalnie rozpoznawana marka, i można odnieść wrażenie, że inwestorzy się o nią zabijają. Do tej pory Groupon zebrał od nich 1120 mln dolarów. Wiadomo również, że pod koniec zeszłego roku odrzucił ofertę przejęcia przez Google za 6 mld dolarów, czyli właściciele uznali, że firma jest warta więcej. Decyzja ta wielu na pewno zaskoczyła. Jednak plotki o planach wejścia Groupon na giełdę i wycenie sięgającej 15 mld dolarów, to już chyba nieporozumienie. Tym bardziej, że górne widełki wyceny to 20 mld dolarów. Czy dwuletni projekt może mieć aż tak dużą wartość? Wyników finansowych nie znamy, ale mi nie chce się w to wierzyć. Oczywiście nie mam przed oczyma prospektu emisyjnego i mogę jedynie dyskutować o faktycznej wartości spółki. Rynek ich wyceni i pokaże, kto ma rację, ale odpowiedzmy sobie na pytanie czy Groupon dla każdego jest taki „super”?

Ile wart jest Groupon dla przedsiębiorcy? Czy oferuje usługi aż tak atrakcyjne, że jest na ustach wszystkich? Na pewno nie dla każdego jest to najlepszy partner w biznesie.

Parę dni temu do mieszkańców Warszawy skierowana była oferta sushi w restauracji Gugo na Wilanowie. Dla klienta całkiem ciekawa, bo promocyjna cena wynosiła 20 zł zamiast normalnej stawki wynoszącej 50 zł. Rabat wynosił 60%. Sprzedano 2069 kuponów! Dla właściciela tego sushi baru koszt promocji za pomocą Grouponu wyniósł teoretycznie minimum 62 070 zł (2069 x (50-30)). Napisałem minimum, bo przecież cena 20 zł musi zawierać jeszcze prowizję dla Groupon. Ile może ona wynieść? Pewnie z 10-30%? Zła odpowiedź. Może nawet 50-100%! W takim razie:

• klient chętny na sushi w Gugo oszczędza 30 zł
• groupon zarabia na nim teoretycznie nawet do 20 zł
• koszt promocji restauracji za pomocą tego cudownego serwisu wyniósł właściciela teoretycznie nawet 103 450 zł (2069 x 50)

Nie wiem jaki jest koszt składników potrzebnych do przygotowania sushi, ale wiem że cena wynajmu lokalu w Warszawie jest olbrzymia, kucharz również wiele sobie życzy, więc właściciel mocno dopłaca do każdego klienta, który niby płaci 20zł (a przecież wiemy, że te pieniądze mogą nawet w całości iść do pośrednika, czyli Groupon).

Co mogło kierować właścicielem, który zdecydował się na tak dużą inwestycję!?

1. Chęć pozyskania wielu nowych klientów, którzy skosztują jego specjałów i wrócą. Najlepiej ze znajomymi.
2. Prawdopodobnie każdy zadowolony klient opowie o restauracji Gugo trójce znajomych.
3. O Sushi barze dowiedzą się wszyscy użytkownicy Groupon w Warszawie.
4. Może ktoś napisze artykuł o Gugo?

Teraz jak według mnie wygląda rzeczywistość?

1. Naprawdę imponująca grupa osób skorzystała z okazji! Duża ich część to zapewne studenci, którzy ponownie raczej szybko nie wydadzą 50 zł na kolację, bo ich na to nie stać. Zamiast japońskich potraw raczej jedzą chińskie specjały – zupki. Może za parę lat jak już skończą studia, to będą stanowić target sushi baru Gugo, ale jaką mamy gwarancję że on wytrwa tyle lat na rynku?.
2. O przepysznym sushi zapewne opowiedzą swoim znajomym. Jeśli tylko im zasmakuje, bo możliwe, że pierwszy raz w życiu zjedzą tą w sumie drogą potrawę. Za to znacznie bardziej prawdopodobne, że opowiedzą znajomym o Groupon i może nawet zrobią to na Facebooku.
3. Faktycznie zapewne dziesiątki tysięcy osób otrzymały informację o promocji, ale jakoś ofertą mimo bardzo atrakcyjnej ceny zainteresowało się „zaledwie” 2069. Czyli reszta albo akurat nie miała czasu albo nie lubi sushi i klientem Gugo prawdopodobnie nigdy się nie stanie.
4. Tutaj właściciel miał rację! Napisałem artykuł o Gugo! Sporo w sumie go to kosztowało, ale moje usługi nie należą do najtańszych. PS pozdrawiam i naprawdę wystarczyło by kilka tysięcy, a artykuł by się i tak pojawił. Nie trzeba było angażować w to Groupon!

Pewnie część osób powie „sushi jest przepyszne, warte każdych pieniędzy. Raz spróbujesz, a będziesz chciał więcej…” Dobrze zgodzę się z Wami, ale użytkownicy Groupon to ludzie lubiący okazje i gdy znów będą mieli ochotę na sushi, to kupią bon do innego sushi baru.
Podejmując współpracę z firmą typu Groupon zastanów się dobrze, czy w przypadku Twojego rodzaju biznesu jest to opłacalna forma promocji. Na pewno dla niektórych produktów jest to strzał w dziesiątkę, ale nie dla wszystkich.

Groupon – czy warto zdecydować się na współpracę? pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

Przez lata obecności w Internecie byłem światkiem wielu sukcesów i upadków. Sam zresztą też pewne przeżyłem. Również upadki. Paradoksalnie porażki, to jedno z najcenniejszych doświadczeń. Noblista Niels Bohr powiedział „Ekspert to taki człowiek, który popełnił wszystkie możliwe błędy w bardzo wąskiej dziedzinie” i coś w tym jest. Oczywiście, jeśli z niepowodzeń potrafimy wyciągnąć odpowiednie wnioski. Tak więc nie bój się tylko rozpoczynaj swoją przygodę! Poniżej kilka prostych rad dla osób stawiających swoje pierwsze kroki w ebiznesie.

By zwiększyć Twoje szanse podpowiem Ci dlaczego większość start-upów, blogów czy też sklepów internetowych upada?

1. Słaby produkt. Oczywiście w przypadku blogów rozumiany jako content. W reklamie powszechne jest stwierdzenie „content is king” i odnosi się to równie świetnie do tego co publikujemy w Internecie. Jeżeli mamy do zaoferowania coś naprawdę unikatowego i wartościowego, to prędzej czy później zostaniemy dostrzeżeni. Tym bardziej jeśli często i regularnie dodajesz coś nowego. W przypadku bloga, to kwestia podstawowa, by zapewnić sobie regularnie zaglądających czytelników.
2. Brak lub słabe SEO, czyli Search Engine Optimalization. Jeżeli chcemy zaistnieć w sieci, to musimy pozwolić się odnaleźć. Większość naszych użytkowników zapewne będzie pochodzić z wyszukiwarki Google. Stanowi ona najtańsze źródło „ruchu”. Niezwykle ważna jest w niej nasza obecność. Szczególnie w pierwszej 10 wyników wyszukiwania dla strategicznych dla nas słów kluczowych, bo dalsze pozycje są rzadko klikane. Większość internautów skupia się na pierwszych trzech pozycjach. Tym bardziej po wprowadzeniu usługi Google Instant. Jeżeli chcesz sukcesu, to musisz walczyć o pierwsze pozycje. Warto popracować nad SEO lub wynająć doświadczonego specjalistę.
3. Brak wezwania do działania czy też inaczej, to określając „odpowiednia użyteczność”. User po wejściu na stronę musi wiedzieć, o co w niej chodzi. Nie będzie się zbyt długo zastanawiał, bo inne są kilka kliknięć dalej. Jeżeli od razu nie zrozumie, czemu projekt służy czy też jak znaleźć szukany produkt lub formularz zamówienia, to prawdopodobnie jest klientem straconym. Polecam książkę „Don’t make me think” autorstwa Steve Krug lub poradzenie się specjalisty. Pamiętaj, że choć Twoja strona wydaje Ci się super prosta i zrozumiała, to nic nie znaczy. Ty jesteś „specjalistą” i zarazem jej właścicielem, więc doskonale rozumiesz o co w niej chodzi. Użytkownikowi nie będzie się chciało zastanawiać. Wybierze konkurencję, jeśli Twoja strona będzie gorzej przemyślana.
4. Brak informacji o firmie. Czy kupiłbyś coś za kilkaset złotych od osoby w kominiarce? W polskim Internecie mam wrażenie, że wiele firm jest odmiennego zdania od naszego. Jeżeli coś sprzedajesz, to nie możesz zapomnieć o wpisaniu nazwy firmy, nipu, regonu i adresu siedziby. Nie będę już wspominał o telefonie kontaktowym, bo bez niego jak niby nasz klient ma możliwość zadania szybkiego, pilnego pytania? Mail? Uwierz, że nie każdemu będzie się chciało pisać. Dobrze dodać również parę słów o sobie i historii firmy.
5. Zły wygląd strony. Grafika, to opakowanie naszego produktu. Niezależnie czy prowadzimy blog, sklep internetowy czy też tworzymy aplikacje mobilne. Musi robić dobre wrażenie. Na podstawie design użytkownik wyrabia sobie opinie. Kilka sekund na stronie i zdobywamy bądź tracimy jego zaufanie. Budujemy wizerunek profesjonalistów bądź lamerów. Jeśli zlecasz projekt grafikowi, to poproś o kilka wersji i razem ze znajomymi (najlepiej będącymi jednocześnie Twoim targetem) wybierz najbardziej pasujący do Twojego biznesu projekt. Twoje zdanie nie jest najważniejsze! Najważniejsze, żeby strona odpowiadała Twoim klientom. Bez nich sukcesu nie odniesiesz.
6. Brak wiarygodności. Poza profesjonalnym wyglądem szaty graficznej zadbaj o „opinie użytkowników” czyli tak zwane testimonials. Dobre referencje mogą bardzo pomóc. Jeżeli masz dużych i pewnych partnerów to ich pokaż. Z byle kim by nie współpracowali, a przynajmniej tak sądzą użytkownicy. Wykorzystaj to. Jeśli Ci zaufają, to chętniej podzielą się swoimi pieniędzmi.
7. Źle wybrana domena. Pamiętaj, że to Twoja marka. Dobrze zastanów się zanim dokonasz wyboru. Ma ona wpływ na pozycjonowanie, ale i na to jak odbierają Cię użytkownicy. Czym lepiej kojarzy się z Twoim produktem, jest krótsza i łatwiejsza do zapamiętania, tym lepiej. Przykładem złej domeny może być cinkciarz.pl – internetowy kantor wymiany walut. Również dla klientów biznesowych. Czy powierzylibyście swoje ciężko zarobione pieniądze jakiemuś cinkciarzowi? Serwis widzę, że ma się dobrze, ale przez tą nazwę buduje złe skojarzenia. Na pewno mogli wybrać lepiej.
8. Brak planu marketingowego i strategii działania, ale o tym już nie zamierzam się rozpisywać, bo mógłby to być temat na kolejny długi wpis.

PS materiał dedykuje znajomym, którzy dopiero rozpoczynają przygodę z e-biznesem.

Jakich błędów nie popełniać rozpoczynając biznes w internecie? pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

W dzisiejszym krótkim poście chciałbym pochwalić polski odpowiednik Rescuetime, czyli rozwiązania pomagającego kontrolować nasz czas spędzony przed komputerem. Dzięki temu oczywiście efektywniej nim zarządzać. Parę miesięcy temu pisałem o Rescuetime. Z racji, że TimeCamp, to polskie rozwiązanie,  postanowiłem z niego skorzystać. Muszę przyznać, że na samym początku widziałem pewne braki w stosunku do Rescuetime, ale dziś jest to już bardzo dojrzały produkt, który z powodzeniem mogę Wam wszystkim polecić. Ja do Rescuetime nie zamierzam już wracać.

Co zyskujemy korzystając z TimeCamp?

1. Większa efektywność pracowników.
2. Wyższy poziom samodyscypliny
3. Identyfikacja i możliwość wyeliminowania aktywności marnotrawiących nasz czas. (Gdy dostrzegniesz, że godzinę dziennie spędzasz na Facebooku, to gwarantuje, że zaczniesz szanować swój czas).

Jedyne czego mi brakuje, to funkcji „Focus mode”, czyli możliwości ustawienia blokady wyjścia np. z Excela dopóki nie przepracujemy w nim np. 60 minut. Użyteczna funkcja dla multitaskingowców. Autorom TimeCamp życzę powodzenia w komercjalizacji produktu i zwiększania udziału na globalnym rynku.

Polski TimeCamp godnym rywalem dla Rescuetime pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

„Mam świetny pomysł na biznes. Jedyne czego potrzebuje, to dobrego programisty.” Stwierdzenie słyszalne nazbyt często. Podejrzewam, że 95% osób myślących o biznesie w Internecie spotyka się z tym problemem. Niezwykle poważnym. Zazwyczaj skutecznie blokuje ich szanse na stanie się internetowym przedsiębiorcą.

Znalezienie współzałożyciela posiadającego wybitne umiejętności techniczne to prawdziwe wyzwanie. W walce o wymarzonego geeka musimy przekonać go do:

• tego, że nasz pomysł jest lepszy od innych mu proponowanych,
• przyszła wartość jego udziałów jest warta tego, by poświęcił projektowi swój czas – za darmo,
• tego, że my sami jesteśmy warci 50% udziałów w projekcie,
• i wraz z jego pomocą zamienisz pomysł w olbrzymi biznesowy sukces,

Jakie mamy możliwości, by stworzyć choćby prototyp, gdy nie mamy odpowiedniego zaplecza technicznego?

1. Szukamy technical co-founder wśród znajomych lub osób z polecenia znajomych:

+ z współzałożycielem o zaawansowanych zdolnościach programistycznych nasz pomysł ma bardzo realne szanse ujrzeć światło dzienne.
- projekt zwyczajnie leży dopóki nie znajdziemy odpowiedniej osoby, a prawdopodobieństwo znalezienia dobrego specjalisty jest małe.

2. Zatrudniamy programistę:

+ szybko możesz rozpocząć pracę nad projektem.
- pracownik zawsze ma mniejszą motywację niż współzałożyciel. Musimy płacić i zazwyczaj nie są to małe pieniądze.

3. Zatrudniamy się w start-upie:

+ zarabiamy, zdobywamy doświadczenie i możemy poznać swojego przyszłego technical co-founder
- jeśli nie mamy zdolności technicznych, to prawdopodobnie i tak żaden start-up nas nie zatrudni. Tracimy co najmniej rok lub dwa, a być może i tak nie zdobędziemy odpowiedniej osoby.

4. Sami dokształcamy się i tworzymy prototyp:

+ zdobywamy nową, ciekawą wiedzę, która w przyszłości pozytywnie wpłynie na naszą komunikację z technical co-founder
- w miesiąc programować na pewno się nie nauczymy. Musimy zainwestować sporą ilość swojego cennego czasu.

Masz inny pomysł na rozwiązanie powyższego problemu? Jeśli tak, to zapraszam do komentowania.

Mam świetny pomysł na biznes, ale potrzebuje programisty pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

Podczas rozmowy z dyrektorem inwestycyjnym jednego z polskich funduszy seedowych usłyszałem, że sam pomysł to 2-4% udziałów. Nieistotne co to za pomysł. Jeżeli pomysłodawca chce objąć 50% udziałów w powoływanej wspólnie spółce, a inwestor daje 800tys. złotych, to pomysłodawca musi zainwestować taką samą ilość gotówki. Uważam, to za wysoce niesprawiedliwy podział i chce skonfrontować polskie realia z praktykami amerykańskich funduszy seedowych. Problemem polskich startupowców jest bardzo trudna wycena pomysłu czy też know-how. Wykorzystują to inwestorzy. Należy również pamiętać, że poza samym pomysłem na wielkość udziałów powinny mieć wpływ następujące rzeczy:

• doświadczenie pomysłodawcy,
• potencjał rynkowy przedsięwzięcia,
• czy jest gotowy i działający prototyp,
• czy pomysłodawca przychodzi sam czy też ze zgranym, sprawnym teamem będącym w stanie zrealizować projekt,

Jeżeli Twój projekt posiada powyższe cechy, to nie gódź się na przyznanie Ci raptem kilku czy też kilkunastu procent udziałów w bądź co bądź Twoim projekcie! Powyże, to Twój wkład własny, który faktycznie jest ciężki do wycenienia, ale ma dużą wartość! Inwestor w większości przypadków daje Ci jedynie pieniądze. Nie przepłacaj dając się oskubać z udziałów.

Poza tym uważam, że dyrektor inwestycyjny z którym rozmawiałem sam strzela sobie w stopę, bo:

• zapewne o wielu ciekawych projektach nigdy się nie dowie, bo kto przyjdzie do niego by pozostać z 5% udziałów? i to już w pierwszej rundzie inwestycyjnej!
• nawet jeżeli ma w swoim portfelu wiele projektów, to średnio wierzę w inteligencje ludzi, którzy tak dali się oskubać (wytłumaczeniem może być, to że naprawdę nie mieli żadnej innej alternatywy)
• jak zorientują się, że sprzedali swój pomysł i wiele lat życia za marne 5% udziałów, to szybko się zdemotywują, a to ich chęć do pracy i determinacja ma największy wpływ na sukces projektu

Według Naval Ravikant – współzałożyciela Venture Hacks, inwestora którego inwestycje obejmowały między innymi Twittera i FourSquare – w pierwszej rundzie pozyskiwania kapitału powinniśmy przekazać na ten cel maksymalanie 20% udziałów. Najlepiej poniżej 15%. Utrata większej ilości udziałów może być demotywująca. Bierzmy jednak pod uwagę, że na wartość wkładu inwestora ma wpływ:

• ilość zaoferowanych pieniędzy,
• doświadczenie w branży,
• kontakty inwestora,
• zaplecze które oferuje,
• możliwy efekt synergii pomiędzy naszym pomysłem, a innymi jego spółkami portfelowymi,

Jeżeli fundusz seedowy oferuje jedynie pieniądze, a żąda większości udziałów, to zwyczajnie chce Cię wykorzystać. No chyba, że od razu oferuje Ci setki milionów.

Czemu musisz walczyć o swoje udziały?

• by po wejściu kolejnych inwestorów nie zostać z promilowymi udziałami,
• by mieć decydujący wpływ na projekt teraz i po sprzedaży kolejnych udziałów (jeżeli udziały nie są rozproszone, to musisz posiadać minimum 51%)
• by mieć odpowiednio wysoki udział w dochodach,

Od tego samego inwestora usłyszałem, że pozostawiają pomysłodawce z kilku-kilkunastoprocentowym pakietem i wszystko jest OK, bo przecież dają duże pieniądze, a na tym etapie rozwoju projektu biorą na siebie największe ryzyko. Zgadzam się z tym, że inwestorzy seedowi kupują udziały w projekcie w najbardziej ryzykownym momencie, ale płacą cenę niższą niż przychodzące w kolejnym etapie fundusze Venture Capital. Dlatego mogą dostać 20% udziałów w innowacyjnym projekcie za np. 800tys. zł. Fundusz Venture Capital w kolejnej fazie pozyskiwania kapitału będzie musiał za taki sam udział w projekcie zapłacić kilka, a być może i nawet kilkadziesiąt razy więcej, bo ryzyko będzie odrobinę mniejsze. Więc tłumaczenie, że fundusz seed chce 95% udziałów, bo bierze na siebie największe ryzyko jest niedorzeczne. W zamian za największe ryzyko kupuje udziały w potencjale projektu za najniższą cenę.

Jeżeli ktoś posiada przykłady projektów informatycznych w których pierwsi inwestorzy uzyskali więcej niż 49% udziałów, to proszę o informacje w komentarzach.

Ile udziałów dla inwestora typu seed? pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

Niezbyt podoba mi się idea tego typu konkursów. To takie trochę tańce na lodzie, ale sama marka TechCrunch gwarantuje wysoki poziom wydarzenia, więc obejrzałem videorelacje z pojedynku start-upów. Muszę przyznać, że pierwszy przedstawiony w niej strat-up zrobił na mnie wrażenie. Qwiki to być może kolejna rewolucja w technologii wyszukiwania. Jeśli tylko pomysłodawcom uda się zrealizować projekt to może odnieść poważny sukces. Ciekawa innowacja, przede wszystkim nowe, ciekawsze spojrzenie na prezentacje wyników wyszukiwania.

TechCrunch Disrupt 2010 pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

Czy już to widzisz? Kurs akcji dokonał 7 września śmiesznego skoku.

Wykres przedstawia cenę akcji Oracle. Między zamknięciem w piątek, 3 września 2010 r., a otwarciem we wtorek, 7 września widać olbrzymi skok. Przez weekend Oracle poinformował, że Mark Hurd został zatrudniony jako wice prezez Oracle. Stało się to około miesiąc po tym jak Mark zrezygnował ze stanowiska CEO HP w wyniku skandalu personalnego.

Skok w cenie akcji przełożył się na wzrost kapitalizacji rynkowej Oracle o około 8 mld USD.  Ponieważ Larry Ellison jest właścicielem około 1,15 mld akcji spółki, jego osobisty majątek netto wzrósł o 1,6 miliardy dolarów! Widać, że właściciel Oracle już dzień po zatrudnieniu Hurda może sobie pogratulować.

Czemu decyzja była tak świetnym ruchem? Wiedza ma olbrzymią wartość

HP i Oracle to bezpośredni konkurenci w bardzo ważnym dla obu firm rynku. Jest to wręcz jednoznaczne z tym, że Hurd jako były konkurent, już i tak bardzo wiele wie o Oracle. Oznacza to również, że Oracle stracił niebezpiecznego rywala, a zyskał przyjaciela z olbrzymią wiedzą o bezpośrednim konkurencie.

Wiedza jednego człowieka może być warta fortunę. W dzisiejszej gospodarce wiedza i innowacje stanowią najcenniejszą wartość dodaną.

Ile wart jest człowiek w gospodarce opartej na wiedzy? pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka

Czy dzisiejsze społeczeństwo tonie w powodzi informacji? Wystarczy spojrzeć na ulicę wielkich miast. Na każdym rogu próbuje się przykuć czymś naszą uwagę. Wszędzie widzimy tysiące billboardów i wszelkiej maści komunikatów reklamowych. Internet wręcz zalewa nas informacjami, których często po prostu nie potrzebujemy. Powstaje kolejne portale społecznościowe, które stale mają dostarczać nam najświeższe informację z życia naszych znajomych. Nawet tych, których ostatnio widzieliśmy 20 lat temu i szczerze mówiąc nie płaczemy z tego powodu. Nadmiar informacji sprawia, że coraz częściej przestawiamy się na wielowątkowość czy też wielozadaniowość.  Jednocześnie pracujemy, słuchamy radia, zerkamy na telewizor, jemy, dzielimy się swoimi refleksjami na Facebooku, a gdy ktoś napisze na GG, to oczywiście od razu odpisujemy. Wbrew pozorom umiejętność robienia wielu rzeczy na raz nie jest dobra.

Co pochłania informacja jest raczej oczywiste: uwagę odbiorcy. Stąd zbyt duża liczba informacji powoduje ubóstwo uwagi. Dlatego trzeba alokować uwagę efektywniej pośród przesytu źródeł informacji które mogą ją zużywać.

To słowa wielkiego amerykańskiego socjologa i ekonomisty. Herbert Simon w 1978 Nagrodę Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii. Herbert Simon miał rację, bo być może duża ilość bodźców poprawia naszą kreatywność, ale jednocześnie spłyca nasze myślenie, powoduje zobojętnienie i z czasem męczy. Robiąc 10 rzeczy na raz możemy poświęcić każdej z nich maksymalnie 1/10 naszej uwagi. Młode pokolenie codziennie pływające w morzu informacji ma problemy z koncentracją na jednym długim zadaniu. Przywykło do wielowątkowości i stale robi kilka rzeczy na raz, a to nie pozwala na rozwiązanie zadań wymagających pełnej uwagi.

Dowodem negatywnych przemian mogą być chociażby egzaminy gimnazjalne. Egzaminatorzy u coraz większej liczby dzieci obserwują brak zdolności samodzielnego myślenia, zastosowania teorii w praktyce i wtórny analfabetyzm. Przecież to wręcz zaprzecza efektowi Flynna. Niestety toniemy w morzu informacji i coraz cenniejsza staje się umiejętność odizolowania od zbędnych danych i zdolność szybkiej regeneracji. Polecam wykład Tonego Schwartza:

Multitasking, a efektywność pracy pochodzi ze strony: Innowacje, zarzadzanie i informatyka